Aς μην πλησιάσει εκείνος που του φαίνεται πως η δοκιμασία είναι μακροχρόνια!
Εσείς που αρνείστε το Ευαγγέλιο της ελπίδας, της δράσης και του θάρρους,
Που νομίσατε αβάσταχτη τη περίοδο της μάθησης,
Που χλωμιάζετε αντικρύζοντας την αγάπη,
Που τρομάζετε απ' τα φτερά ενός αγγέλου,

ΔΕ ΣΑΣ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ!

Ελ Μορύα

Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2010

Ωριγένης, ο πατέρας της Θεολογίας

By: Ευτύχης Τερεζάκης (απόσπασμα)


Ο Ωριγένης υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους Εκκλησιαστικούς Πατέρες και είναι γνωστός όχι τόσο για το κολοσσιαίο του έργο, όσο για τη διδασκαλία του για τη Μετενσάρκωση ή προΰπαρξη των ψυχών.

Πληροφορίες για τον Ωριγένη αντλούμε από τον Ευσέβιο Καισαρείας (265-340 μ.Χ), τον Γρηγόριο τον θαυματουργό (213-270 μ.Χ.) που ήταν και μαθητής του για πέντε χρόνια (233-238 μ.Χ), καθώς και από τα συγγράμματα του ιδίου.

Σε μια εποχή όπου η θεολογία και η δογματική, οι αρχές της χριστιανικής θρησκείας δεν είχαν ακόμη διαμορφωθεί και διατυπωθεί με συνοδικές αποφάσεις, ο Ωριγένης ήταν ο πρώτος που αντιμετώπισε και έδωσε απαντήσεις σε οποιοδήποτε θέμα, πρόβλημα, διαφωνία ή δίλημμα εμφανίζονταν, τόσο στον ίδιο όσο και σε οποιοδήποτε άτομο της ιεραρχίας ή κοινότητα της χριστιανοσύνης, χρησιμοποιώντας συχνά στοιχεία πολιτισμού του Ελληνορωμαϊκού κόσμου, όχι μόνο για κατανοητή, πλήρη και καθαρή έκφραση της χριστιανικής διδασκαλίας, αλλά και ως προσπάθεια γεφύρωσης και σύνδεσης των ρευμάτων πίστης.


Ήταν απόλυτα πεπεισμένος για τη θεοπνευστία των Γραφών, τα νοήματα των οποίων έχουν τριπλή έννοια και ερμηνεία, που αντιστοιχεί στα τρία συστατικά του ανθρώπου : τη σωματική ή κατά γράμμα ερμηνεία, την ψυχική ή ηθική και την πνευματική ή μυστική ή προφητική ερμηνεία.

Μερικά σημεία της διδασκαλίας του, από τα διασωθέντα τμήματα των συγγραμμάτων του, είναι και τα αναφερόμενα στη συνέχεια.

Τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδας χαρακτηρίζονται από απόλυτη έλλειψη υλικότητας, παντογνωσία και ουσιαστική ιερότητα. Είναι αδιαίρετα στην ύπαρξη, την παρουσία και τη δράση τους.

Ο Θεός είναι πνεύμα, φως, θέληση, άπειρο και απόλυτο Ον, αυτοσυνείδητος Νους, αμετάβλητος, το αίτιο η πηγή η αρχή και το τέλος των όντων, με υπέρτατη αγαθότητα και υπέρτατη παντοδυναμία. Είναι υποκείμενο δηλαδή ανεξάρτητο πρόσωπο, και όχι υπόσταση δηλαδή πραγματική ύπαρξη. Είναι δυνατό να ειδωθεί μόνο με την ψυχή και τη διάνοια, όχι άμεσα αλλά δια του Λόγου. Αποκαλύπτεται αιώνια μέσω των δημιουργημάτων Του, όντας αεί δημιουργών, συνέχων και κυβερνών τον κόσμο. Η δημιουργική ενέργεια ανήκει μόνο στον Θεό. Επειδή είναι αμετάβλητος και η δημιουργική Του ενέργεια αιώνια, ο κόσμος είναι προαιώνιος. Όπως το φως είναι ταυτόσημο με τον Ήλιο, έτσι δεν μπορούμε να εννοήσουμε τον Θεό χωρίς κόσμο.

Ο Λόγος ή Υιός είναι η Σοφία του Πατέρα και γεννάται συνεχώς από Αυτόν. Είναι η πρωταρχική και υπέρτατη αιτία των πάντων που σαν ιδέα ισχύς και ψυχή του κόσμου, υπήρχε εσαεί στον Θεό όντας της ίδιας υπόστασης με τον Πατέρα, ομοούσιος αλλά και υποτελής. "Ο πατήρ μείζων εμού εστί" όπως αναφέρεται στο κατά Ιωάννην (14,28). Είναι η αρχέτυπη εικόνα των ιδεών ή εικόνων του κόσμου στον Θεό, όπως η βούληση προέρχεται από το νου και η ακτινοβολία από το φως.

Τα πάντα δημιουργήθηκαν από τον Υιό Λόγο με εντολή του Πατέρα, συνέχονται και κυβερνώνται από τον Πατέρα μέσω του Λόγου. Ο Λόγος στέκεται ανάμεσα στο ανεκδήλωτο και τη δημιουργία, στο ένα και τα πολλά, μετέχοντας της φύσης και των δύο.

Δια του Υιού δημιούργησε ο Θεός ορισμένο αριθμό όμοιων μεταξύ τους πνευματικά όντα. Αχώριστο γνώρισμά τους, τους δόθηκε το αυτεξούσιο ή η ελευθερία εκλογής μεταξύ καλού και κακού. Το κακό είναι ανύπαρκτο και έχει την αιτία της ύπαρξής του στην ελεύθερη βούληση των λογικών όντων. Κακό επομένως θεωρείται η απομάκρυνση από το αγαθό. Μέσω του αυτεξούσιου θα μπορούσαν τα λογικά όντα να γίνουν από μόνα τους αγαθά. Όσα παρέμειναν σταθερά εστιασμένα στο αγαθό, υψώθηκαν σε ανώτερη κατάσταση. Άλλα επαναστάτησαν και έγιναν δαίμονες, άλλα δε ψυχράθηκαν διότι έχασαν το δικαίωμα να μετέχουν στο Θείο πυρ όπως ο άνθρωπος που αρχικά ήταν νους.

Σύμφωνα με την κατάσταση στην οποία βρέθηκαν τα όντα από τη χρήση του αυτεξούσιου, τους δόθηκε από τον Θεό η ανάλογη υλική σωματικότητα. Σύμφωνα με την αξία ενός εκάστου, άλλα όντα με ροπή προς το αγαθό μπήκαν σε σώματα ελαφρά και αιθέρια, όπως τα σώματα των θεών, αυτά των θρόνων και των δυνάμεων και τα λαμπρά σώματα των αστέρων που είναι ζώντες οργανισμοί, άλλα δε με σαφή ροπή προς το κακό μπήκαν σε σώματα ταπεινά, δύσμορφα και σκοτεινά όπως τα σώματα των δαιμόνων που επαναστάτησαν και έπεσαν στον πυθμένα.

Ανάμεσα σε αυτές τις δύο κατηγορίες βρίσκεται η σωματικότητα της ανθρώπινης ψυχής. Ο άνθρωπος που ήταν αρχικά νους, ψύχθηκε και έγινε ψυχή λόγω της αποστασίας και της επακόλουθης απομάκρυνσής του από το Θείο πυρ. Τα φυσικά σώματα των ανθρώπων είναι οι δερμάτινοι χιτώνες των πρωτοπλάστων της Γένεσης, στους οποίους φυλακίστηκαν για τιμωρία και κάθαρση οι ψυχές που αμάρτησαν.


Η υλικότητα έχει άμεση σχέση με την πνευματικότητα. Όταν προορίζεται για τα πλέον ατελή πνεύματα γίνεται πηκτή και σχηματίζει τα σώματα του ορατού κόσμου. Εάν εξυπηρετεί υψηλότερες διάνοιες λάμπει με τη λάμψη των ουρανίων σωμάτων και γίνεται ο χιτώνας των αγγέλων του Θεού και των αναστημένων τέκνων.

Η προϋπάρχουσα ψυχή την οποία έλαβε ο Λόγος για να ενσαρκωθεί, πλάστηκε όπως οι άλλες ψυχές αλλά βρισκόταν σε άρρηκτη αγάπη με το Λόγο, παρέμεινε αναλλοίωτη αγνή και καθαρή χωρίς να μετάσχει στην αποστασία των άλλων ψυχών. Αυτή η ψυχή ενώθηκε με την καθαρή και άγια σάρκα και έγινε δυνατό να γεννηθεί ο Θεάνθρωπος.

Ο Χριστός πρόσφερε το σώμα του ως εξιλαστήρια θυσία, προκειμένου ο Θεός να συγχωρήσει τον αμαρτήσαντα άνθρωπο και να συμφιλιωθεί μαζί του. Αυτή η συμφιλίωση εκτείνεται και πέραν των ανθρώπων στον κόσμο των πεσόντων αγγέλων μέσω καθαρτηρίων παθών στον ουρανό προς τελική αποκατάσταση των πάντων.

Το Άγιο Πνεύμα είναι "τιμιώτερον πάντων των υπό του Πατρός δια Χριστού γεγενημένων". Είναι υποδεέστερο του Υιού, περιορίζεται μόνο στις ψυχές των αγίων και ασκεί αγιάζουσα επίδραση σε όλα τα λογικά όντα. Μετέχει της υπόστασης και της θεότητας του Υιού μολονότι δεν περικλείει όπως ο Υιός ολόκληρη τη θεία θέληση. Το Άγιο Πνεύμα γεννήθηκε και δεν δημιουργήθηκε από τον Υιό. Ο Πατέρας δημιουργεί τα πάντα, ο Υιός δίνει στα όντα το λογικό και το Πνεύμα δίνει τα πνευματικά χαρίσματα σε όσους κερδίστηκαν από τον Υιό. Ακίνητη και αγέννητη Αρχή είναι μόνο ο Θεός.

Όπως η ψυχή κατοικεί στο σώμα έτσι και ο Λόγος στην Εκκλησία, η οποία είναι το άλας της Γης. Οι κοινότητες και τα μέλη της εκκλησίας, από τους απλούς πιστούς μέχρι τους ιεράρχες, υπάρχουν και λειτουργούν όπως τα όργανα και τα μέλη του σώματος. Οι εκτός της χριστιανικής πίστης και εκκλησίας όντας αιρετικοί, είναι αδύνατο να σωθούν.

Συγχώρεση των αμαρτιών επιτυγχάνεται με το βάπτισμα, του οποίου προηγείται μετάνοια και ηθικός βίος, καθώς επίσης και με την αγάπη, την ελεημοσύνη, τη συγγνώμη. Ότι αμάρτημα επαναλαμβάνεται δεν συγχωρείται και δεν μένει ατιμώρητο. Ο Θεός είναι θεατής των πράξεων του ανθρώπου. Ο καθένας ανάλογα με τα έργα του είναι τροφή, άρτος και οίνος, για τους υπόλοιπους. Σκοπός της ηθικής τελείωσης είναι η αγιοσύνη ή εξαγνισμός, δηλαδή η απομάκρυνση από τα επίγεια αγαθά. Δίνεται ιδιαίτερη αξία στην παρθενία, κατακρίνεται ο γάμος, συνιστάται η αποχή από πολιτικά και στρατιωτικά αξιώματα και αποφυγή επιπλέον των νομίμων κερδών.

Με την έλευση του φυσικού θανάτου, οι δίκαιοι που είχαν βαπτιστεί "εν ύδατι και πνεύματι" ντύνονται με λεπτή ψυχική πνευματικότητα και μπαίνουν αμέσως στον Παράδεισο, που βρίσκεται κάπου στη Γη και περιβάλλεται από πύρινο ποτάμι. Οι ατελέστερες ψυχές οδηγούνται από τις τελειότερες σε κάποιο σημείο μεταξύ ουρανού και γης, περνώντας από τα αστέρια και αναγνωρίζοντας όλα τα όντα του κόσμου. Στο τέλος εφόσον δεν εμποδίζονται από τις αισθήσεις ανέρχονται στον αόρατο κόσμο και μπαίνουν στα μυστικά του, κατακτώντας τη Θέωση.

Επειδή ποτέ δεν παύει να υπάρχει το αυτεξούσιο και η επενέργεια του πνεύματος στην ψυχή, εξακολουθεί και μετά θάνατον η τελειοποίηση, αυξανόμενη σταδιακά. Συνεχής τελειοποίηση σημαίνει άνοδο από μια κατώτερη σε μια ανώτερη βαθμίδα ηθικής τελειότητας, έως ότου η ψυχή απαλλαχθεί από κάθε τι υλικό, οπότε θεωρεί τον Θεό πρόσωπο προς πρόσωπο ως καθαρό πλέον Πνεύμα.

Όσον αφορά τις ψυχές των άθεων, αυτές θα μπουν στο πυρ της κρίσεως, του οποίου η ουσία δεν είναι πραγματικό πυρ αλλά οι τύψεις της συνείδησης. Ακολουθεί διαδικασία σειράς καθάρσεων και άνοδος από σφαίρα σε σφαίρα προς τη θεότητα, λόγω της αυξανόμενης γνώσης τους. Όπως τονίζεται, "γίνεται νεκρών ανάστασις και γίνεται κόλασις αλ' ουκ απέραντος. Κολαζομένου γαρ του σώματος κατά μικρόν καθαίρεται η ψυχή και ούτω αποκαθίσταται εις την αρχαίαν τάξιν".

Στο τέλος διαλύεται από τον Λόγο κάθε αντίσταση και εκμηδενίζεται οτιδήποτε κακό υπάρχει στις ψυχές. Τότε θα ανατείλει η ημέρα της επανόδου του Χριστού που θα σημειώσει το τέλος αυτού του κόσμου. Οι ψυχές θα αναστηθούν και θα αποκτήσουν αστραφτερή πνευματική σωματικότητα. "Το σώμα τούτο" λεει, "εστίν ουχί του προτέρου αφανιζομένου καν επί το ενδοξότερον γένηται η τροπή αυτού".
Τότε ο Θεός είναι "τα πάντα εν πάσι", τα δημιουργήματά Του ζουν σε μακάρια ενατένιση της θεότητας και γνωρίζουν το "Αιώνιο Ευαγγέλιο".

Επειδή όμως είναι παράλογο να φανταστούμε τη φύση του Θεού αδρανή ή την καλοσύνη Του χωρίς αποτέλεσμα ή τη δημιουργία Του χωρίς αντικείμενα και δεδομένου ότι κατέχει την απόλυτη ελευθερία βούλησης, μετά το τέλος αυτού του κόσμου, δηλαδή την αποκατάσταση των πάντων, θα δημιουργήσει έναν καινούριο υλικό κόσμο πρόσκαιρο και αυτόν, για τιμωρία και σωφρονισμό των νέων πνευματικών όντων, τα οποία λόγω του θείου δώρου του αυτεξούσιου, είναι δυνατόν να επαναστατήσουν, δηλαδή να υποπέσουν στην αμαρτία. Θα επακολουθήσει νέα σωτηρία από τον παντοδύναμο Λόγο κ.ο.κ.
Ο κόσμος όπως υπάρχει προαιώνια θα παραμείνει χωρίς τέλος στην αιωνιότητα
.http://www.blavatsky.gr/index.php?id=12&tx_ttnews%5Btt_news%5D=53&tx_ttnews%5Bcat%5D=1&cHash=e687ac8fb3

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου